Čak i kada bi naučnici pronašli način da zaustave starenje i spriječe sve bolesti povezane s godinama, prirodna ograničenja ljudskog organizma vjerovatno bi i dalje onemogućila besmrtnost.
Studiju su proveli istraživači s Instituta za nauku i tehnologiju Skolkovo u Rusiji, koji smatraju da bi nasumične mutacije u DNK, koje se tokom života neizbježno nakupljaju u ćelijama, predstavljale krajnju granicu ljudskog životnog vijeka.
Prema njihovim matematičkim modelima, većina ljudi u idealnim uslovima mogla bi živjeti između 150 i 190 godina, što je otprilike dvostruko više od današnjeg prosječnog životnog vijeka.
Autori naglašavaju da cilj istraživanja nije bio predvidjeti koliko će ljudi zaista živjeti, već procijeniti koliki utjecaj somatske mutacije imaju na proces starenja i gdje se nalazi biološka granica dugovječnosti.
Tokom života u DNK se stalno gomilaju sitne greške koje nastaju prilikom dijeljenja ćelija. Organizam većinu njih uspješno popravlja, ali ne sve. S vremenom se mutacije akumuliraju i mogu narušiti normalno funkcionisanje ćelija.
Istraživači su analizirali šta bi se dogodilo kada bi svi drugi uzroci starenja i bolesti bili uklonjeni. Zaključili su da bi mutacije u DNK i tada nastavile da se gomilaju, posebno u ćelijama srca i mozga koje se gotovo ne obnavljaju, što bi na kraju ograničilo životni vijek.
„Ovo je matematička procjena, a ne eksperimentalni podatak“, istakao je vodeći autor studije Dmitrij Krjukov, dodajući da rezultati ne predstavljaju konačnu granicu ljudskog života, već pokazuju da somatske mutacije mogu postati ključan faktor u kombinaciji s drugim mehanizmima starenja.
Naučnici smatraju da mutacije same po sebi vjerovatno nisu jedini uzrok starenja, već samo dio mnogo složenijeg biološkog procesa. Upravo zbog toga ljudi danas žive znatno kraće od teorijske granice koju je pokazao model.